آخرین اشک

جور شب

22 ساله شده ام یعنی شناسنامه ام این را نشان می دهد ولی من هنوز خود را کودک خردسالی می پندارم که همواره می پندارد برای رسیدن به آرزو ها هنوز زود است و هنوز می تواند اندکی هم خود را به هوس های زودگذر تسلیم نماید.

عمر می گذرد و من نگران استعدادهایی هستم که در من وجود دارد و من بی بهره از همه ی آنها در نهایت بی خیالی و پوچی و فقط با اندکی غم از کنار آنها می گذرم و فقط به دانستن بسنده می کنم و هیچ کوشش واقعی برای به اثبات رساندن خود انجام نمی دهم .

فکر می کنم به گذشته ای که از 4 سال پیش در آن ایستاده ام و هیچ حرکت رو به جلویی انجام نداده و فقط منتظر سبقت گرفتن آنهایی هستم که انان را هیچ می انگارم. با آنکه می دانم فردا بدتر از امروز هست ولی باز هم چشم به فردا دوخته ام و همه چیز را به فردا می سپارم حتی نوشتن عقاید و خاطراتم را.

شک و تردید تمام وجود مرا در خود غوطه ور ساخته و من نسبت به همه چیز با دیده ی تردید می نگرم حتی در زنده بودنم و اینکه گاهی خیال می کنم دنیایی وجود ندارد و دور و بر من همه توهمات من هستند که شکل می گیرند و هنوز هم منتظر کسی هستم که مرا آگاه سازد از چیز هایی که از آنها پرده های نا معلوم سیاه و سفید در مغزم گسترانده ام که مرا از دیدن زیبایی های دنیا محروم کرده اند .

فکر میکنم به یک ایده ی برتر که می تواند مرا نجات دهد از همه ی آزار های روحی که بر خودم روا می دارم و فکر می کنم به خلایی که شادی را از چهره و آسایش را از وجود من گرفته است و آن کمبود عشق و محبت است . و اینکه دیگر از رویای کودکانه خود که همانا یک معشوق انسانی بود دست کشیده ام و یک عشقی را جستجو می کنم که تمام وجود مرا تسخیر کند و مرا از بند اسارت در آورده و در بند اسارت خود در آورد و من همیشه خرسند باشم از اینکه یکی هست که من بخاطرش زنده ام .عجیب است همه آزادی می جویند و من بند .

با دنیای دیگران متفاوت بودن دنیایی هست که من در خودم دنبال آن می گردم و همیشه فکر خود را سرگرم پیدا کردن آن دنیا و دوری از دنیای دیگران متوجه کرده ام .

همیشه در وجودم آوایی فریاد می زند تو باید کسی باشی و نیستی،تو باید نترسی و می ترسی.

هر وقت به آسودگی می رسم یک شکست برایم محسوب می شود چون مجبورم از آرمانهایم دست بکشم و خود را به چیز های کوچکتر دلخوش کنم که آنها صورتم را شاد و درونم را غمگین می کنند .

فکر می کنم به انسانهای بزرگی که فکرشان و احساسشان و زندگیشان شبیه من بوده و برای خود کسی شدند و خود را جاودانه ساختند و من همهء اشتراکاتم را با آنها کم کم دارم به باد نیستی می سپارم و تهی از هر آرزو و آرمانی به راه خود در ظلمت جهلم ادامه می دهم و دریغ از یک چراغ و دریغ از یک حادثهء خوب